Een van de meest indringende aspecten van een voormalig concentratiekamp is misschien wel de stilte.

Waar ooit mensen werden samengebracht, bewaakt en vervolgd, staan nu gebouwen in een landschap waar bomen groeien en vogels zingen. Het prikkeldraad staat er nog. Sommige gebouwen zijn bewaard gebleven. Op andere plaatsen zijn alleen fundamenten, muren of sporen in de grond zichtbaar.

De tijd heeft veel veranderd, maar heeft niet alles kunnen uitwissen.

Een ruimte als het crematorium maakt die geschiedenis tastbaar. De ovens zijn geen abstract onderdeel van een geschiedenisboek, maar fysieke objecten die herinneren aan de vernietiging van mensenlevens. Ook de pathologiekamer is zo'n plek waar de afstand tussen historische kennis en de werkelijkheid ineens kleiner wordt.

Daar tegenover staan de meer alledaagse beelden.

Een spoorlijn. Een wachttoren. Een hek. Een barak. Een sloot langs een voormalige kampterrein.

Op zichzelf zijn het gewone elementen van een landschap. Hun betekenis verandert echter volledig wanneer je weet waarvoor deze plaatsen werden gebruikt en wie hier ooit heeft gelopen.

Dat is wat ik met deze serie probeer vast te leggen: niet alleen de zichtbare overblijfselen, maar ook het ongemak van een plek waar het verleden nog altijd aanwezig is.

Kijken en herinneren

Fotografie kan de geschiedenis niet opnieuw vertellen en kan het leed van de slachtoffers niet zichtbaar maken zoals het werkelijk is geweest. Wat fotografie wel kan, is een plek vastleggen en daarmee ruimte creëren om stil te staan bij wat daar heeft plaatsgevonden.

Daarom zoek ik in deze serie niet naar spectaculaire beelden.

Juist de stilte spreekt.

Het prikkeldraad tegen een donkere lucht. Een lege ruimte. Een spoor dat langzaam verdwijnt in het landschap. Een wachttoren die nog altijd over het terrein uitkijkt.

De foto's laten zien hoe gewoon een plek er vandaag uit kan zien, terwijl de geschiedenis die eraan verbonden is allesbehalve gewoon is.

Achter iedere ruimte en ieder spoor bevinden zich menselijke verhalen. Mensen met een naam, een gezicht, een familie en een leven dat abrupt werd afgebroken.

Daarom zijn deze plaatsen meer dan historische locaties. Het zijn plaatsen van herinnering.

Deze serie is mijn manier om daar naar te kijken, zonder het verleden groter of dramatischer te maken dan het al is. Door de stilte, de sporen en de overgebleven structuren vast te leggen, probeer ik iets zichtbaar te maken van een geschiedenis die nooit vergeten mag worden.

Niet om terug te kijken vanuit het verleden, maar om te blijven herinneren wat er is gebeurd.